Wiara jak ziarnko

Wiara jak ziarnko

Wiara jak ziarnko
Utworzono: 05-10-2013

 Niedzielne czytania: Ha 1,2-3;2,2-4; Ps 95,1-2.6-9; 2 Tm 1,6-8.13-14; 1 P 1,25; Łk 17,5-10

 

Łk 17, 5

Pan rzekł: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, a byłaby wam posłuszna. 

 

Wiara ma kluczowe znaczenie w naszej relacji z Bogiem. „Wiara czyni cuda” mówili nasi dziadkowie i mieli rację! Tylko człowiek naprawdę wierzący odróżni przedmiot kultu umieszczony w szeregu zwykłych przedmiotów. To człowiek wierzący odczuwa przestrzeń sacrum. Instynktownie broni tej przestrzeni. W jego odczuciach jest szczególnie wartościowa i godna szacunku.

Człowiek niewierzący zupełnie inaczej odczuwa przestrzeń sacrum. Zobaczy być może oryginalną rzecz o konkretnych kształtach i kolorach. Zauważy ciekawą formę czy fakturę przedmiotu. Nie wyróżni jednak przedmiotu kultu od innych „rzeczy” jeśli ta nie ma dla niego wartości estetycznej. Dla osoby niewierzącej relikwie, święte obrazy, ikony są częścią zbioru wielu rzeczy jakie wyprodukował człowiek.

Osoba wierząca natychmiast wyczuje, że konkretny przedmiot używany jest w wyjątkowy sposób i służy do wyjątkowych celów. Nie jest to kwestia wyuczenia czy tradycji lecz odruch wrażliwego serca, zdrowego rozsądku. Ten zdrowy zmysł i naturalny odruch nie pozwalają niszczyć przedmiotów kultu. Nawet poprzez zwykłą krytykę czy cynizm, który coraz częściej króluje w salonach tak zwanych "wierzących”. Ta dziwna, wypaczona wiara ludzi z „wyższych sfer” krytykuje przedmioty kultu ze względu na ich niskie wartości estetyczne. Tymczasem to właśnie wiara (nie gust czy zasady estetyki) przydaje konkretnym przedmiotom wyjątkowe znaczenie. Estetyka w przestrzeni sacrum ma znaczenie umowne i drugorzędne.

Oborska Pieta jest doskonałym przykładem „nieefektownego” przedmiotu sacrum. Figura jest niewielka i - jakby powiedział krytyk sztuki - niezdarnie wykonana. Kiedy uważnie przyjrzeć się tej rzeźbie postaci wyglądają na usztywnione i nieproporcjonalne. Postać Jezusa jest za mała w objęciach gigantycznej Maryi. Mimo swoich ułomności niewielka i brzydka figurka jawi się jako coś wyjątkowego i cudownego. To właśnie dzięki silnej wierze odwiedzających sanktuarium przedmiot kultu zyskuje swoją rangę. Przedmiot pośredniczy, naprowadza na żywą obecność Bożą. Pomaga skupić się na modlitwie. Swoją wyjątkową obecnością organizuje przestrzeń sacrum.

Silna wiara wielu ludzi nadaje małej figurce wielkość i znaczenie. Można by zadać pytanie dlaczego akurat ta rzeźba a nie inna została wyróżniona kultem? Z pewnością liczą się intencje rzeźbiarza, jego wiara i wola czynienia dobra. To tak jak z osobami wyróżniającymi się szczególną dobrocią. Jedni zostają wyniesieni na ołtarze, a inni nie. Wydaje się, że jedni i drudzy zasłużyli sobie na miano świętych. Skromność, niepozorne i małe przedsięwzięcia okazują się często największe i najcenniejsze, bo wypływają ze szczerego i czystego serca. I żywią się wiarą...  

 

Magdalena  Anna Golon, październik 2013

Diecezjalne Sanktuarium Św. Jakuba Apostoła Parafia Rzymskokatolicka p.w. Świętego Jakuba Apostoła w Lęborku


Niestety, ale w wybranym terminie nie ma jeszcze intencji mszalnych.

Przejdź do góry strony